Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 3 / 2022

Το τελευταίο βιβλίο που δημοσίευσα είναι το 9ο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, το Αβέβαια Μέλλοντα και Ρημαγμένοι Δρόμοι. Γράφτηκε το 2018, όπως θα μπορείτε να δείτε από εδώ. Και ίσως κάποιοι να αναρωτιούνται αν έχω γράψει τίποτα από τότε ή αν απλά κάθομαι εδώ και γράφω για την άθλια κατάσταση με τον κορονοϊό.

Αν το νομίζετε αυτό, θα έπρεπε να με ξέρετε καλύτερα. Φυσικά και γράφω λογοτεχνία. Συνέχεια. Δεν έχω σταματήσει ούτε στιγμή. Έχω γράψει κάμποσα πράγματα, αλλά είχα πει, από τότε που δημοσίευσα το τελευταίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, ότι τώρα θα κάνουμε ένα (μεγάλο) διάλειμμα, δεν θα δημοσιεύσουμε άλλα βιβλία ώσπου να περάσει κάποιος καιρός. Για να δώσουμε χρόνο στα προηγούμενα να διαβαστούν. Ο δεύτερος κύκλος του Θρυμματισμένου Σύμπαντος έχει πολλές ιστορίες, και δεν θα είχε νόημα να ξεκινήσω αμέσως να δημοσιεύω κι άλλες, από τον τρίτο κύκλο που γράφω τώρα.

Είχα, λοιπόν, αποφασίσει ότι θα ξεκινήσω να δημοσιεύω καινούργια βιβλία από το 2025: και το κρατάω. Δεν δημοσιεύω τίποτα ακόμα. Θα τα βγάλουμε το 2025, και θα τα διαβάσουν όσοι είναι ακόμα ζωντανοί ύστερα από τις «πανδημίες», τα εμβόλια, τις κρίσεις, και τους πολέμους. Γι’αυτό μείνετε ζωντανοί, σας παρακαλώ, και μην πουλάτε την ελευθερία σας σε κανέναν, με τίποτα. Όπως καταλαβαίνετε, υπάρχει λόγος.

Θα αναφέρω εδώ μόνο μερικούς τίτλους βιβλίων από τα τελευταία που έχω γράψει, για να πάρετε μια γεύση.

Το 2018, εκτός από το Αβέβαια Μέλλοντα και Ρημαγμένοι Δρόμοι, γράψαμε και τα εξής δύο βιβλία: Ο Ναυαγός της Φαρμακερής Θεάς και Ο Κουρσάρος της Ιχθυδάτιας. Είναι ο πρώτος και ο δεύτερος τόμος της σειράς που ονομάζεται Η Αναζήτηση του Οφιομαχητή. Πριν από κάποιο καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για τους υπεράνθρωπους στη λογοτεχνία και ένα κειμανάκι σε τούτο εδώ το ιστολόγιο σχετικά με τα «κακά» φίδια και ερπετά στη φανταστική λογοτεχνία. Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο σε σχέση με την Αναζήτηση του Οφιομαχητή.

Το 2019 γράψαμε τους δύο επόμενους τόμους της Αναζήτησης του Οφιομαχητή: Ο Εκδικητής της Έχιδνας και Ο Μισθοφόρος της Μικρυδάτιας.

Όλα αυτά τα βιβλία, που αποτελούν μέρος του τρίτου κύκλου του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, διαδραματίζονται στην Υπερυδάτια, μια από τις διαστάσεις του ΘΣ για τις οποίες δεν είχα γράψει και πολλά ώς τώρα αλλά αποδείχτηκε, για εμένα, πολύ ενδιαφέρουσα.

Το 2020 γράψαμε τους τρεις τελευταίους τόμους της Αναζήτησης του Οφιομαχητή: Η Οργή των Όφεων· Ο Κυνηγός των Θαλασσών· και Ο Άρχοντας των Βυθών.

Και το 2021 ξεκίνησα μια καινούργια σειρά η οποία σχετίζεται με την Αναζήτηση του Οφιομαχητή αλλά μπορεί να διαβαστεί και ανεξάρτητα. Ονομάζεται Το Κλεμμένο Βασίλειο, διαδραματίζεται στη Μοργκιάνη (όπως και Το Αίμα των Κατοίκων της), και ακόμα δεν την έχω ολοκληρώσει. Μέσα στο 2021 έγραψα τους τρεις πρώτους τόμους: Οι Θεοί Μιλούν· Το Σκοτάδι Γελά· Το Φως Απαντά. Τώρα γράφω τον τέταρτο (και δεν έχω ακόμα αποφασίσει για τον τίτλο). Δε νομίζω να είναι ο τελευταίος· μάλλον στον πέμπτο θα τελειώσει.

Ίσως να πούμε περισσότερα για όλ’ αυτά στο σύντομο μέλλον. Ή ίσως όχι.

Μέχρι το 2025 διαβάστε τον δεύτερο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, που είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δημοσιεύσει. Πάντα τα τελευταία που γράφω είναι και αυτά που προτείνω σε όποιον με ρωτά «Και τι δικό σου να διαβάσω;»

Ρίξτε, επίσης, μια ματιά σε αυτό το άρθρο που αποτελεί οδηγό για τον δεύτερο κύκλο του ΘΣ.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]